Jarig!

JarigGisterenavond was het een jaar geleden dat ik het bevrijdende telefoontje kreeg van de cardioloog. Ik had er maanden op gewacht en ineens was het zover. Het was even voor elf uur en mijn mobiel ging af. Het tijdstip verried al dat het geen gewoon telefoontje zou zijn.

Het was al een bijzondere avond omdat Hannah bij me mocht logeren. Ik verbleef vorig jaar in een aparte kamer in het Rijnlands Revalidatie Centrum. En omdat mijn oudste dochter kwam logeren had ik speciaal een romantische tienerfilm gehuurd bij de receptie. De verpleging had er een bed bij gezet en ik had chips, augurken en cola. We hadden ons geïnstalleerd met de laptop als TV aan het voeteneind op zo’n praktisch ziekenhuis uitklaptafeltje. Nadat ik weken later mijn laptop weer terug kreeg in Rotterdam zat de DVD van deze avond er nog in. Ik heb hem hier nu voor me liggen: ‘a lot like LOVE, met Ashton Kutcher en Amande Peet’. Een film om in te lijsten.
Hannah had nog aan Carin gevraagd: “En als ze dan toevallig net bellen als ik bij pappa slaap?” Carin: “Nee joh, dat gebeurt niet maar als het toch gebeurt dan komt Ellen je ophalen.”
De film was net afgelopen en Hannah stond haar tanden te poetsen. Ik was daar al mee klaar en had net mijn medicijnen ingenomen waar onder 30 milligram themazepam. In die tijd was ik zwaar verslaafd aan die slaappillen. Ik slikte toen afhankelijk van mijn onrust 20 tot 40 milligram. Echt slapen deed ik nauwelijks.
Ik zag het meteen aan het netnummer ‘010’ op mijn display en voelde de zenuwen direct opkomen – zal je net zien- . Ik nam mijn telefoon op: “Met Pieter.”
“Goedenavond, u spreekt met Akkerhuis. Spreek ik met de heer Van de Rest?”
Een duizeling ging door mijn hoofd.
“Ja, daar spreekt u mee.” en nog voor Akkerhuis iets kon zeggen hoorde ik mijzelf zeggen: “O god, daar gaan we dan, O O, O jee,” “rustig blijven Piet” fluisterde ik mijzelf in.
Akkerhuis: “Ik ben één van de cardiologen van het transplantatieteam. U staat bij ons ingeschreven in afwachting van een donorhart. ”
Ik: “Ja, dat klopt, o jee, o mijn god, och jee.” Ik was er toen slecht aan toe. Mijn hart was zo zwak dat ik niet eens kon zweten. Maar toen Akkerhuis belde brak het angstzweet me uit. Echt, binnen een minuut had ik klotsende oksels.
Akkerhuis: “Doet u maar rustig mijnheer Van de Rest, u heeft het begrepen, er is een hart voor u.”
Naast mij stond Hannah te gillen: “O pap, hebben ze een nieuw hart, gaat het gebeuren? O nee, nee, nee, ik vind het eng, o pap, je mag niet dood gaan.”
Ik probeerde Hannah tot bedaren te brengen: “Stil maar schat, het komt goed. Dit is goed nieuws.”
Hannah: “Maar pappa, ik ben zo bang.” Complete paniek: “pappa, pappa , pappa.”
Ik deed mijn vinger voor mijn mond en gebood:”Ssssst!”
Ik moest me concentreren. Ik moest dit tot een goed einde brengen.
Ik wendde me tot Akkerhuis en sprak in mijn mobiel: “U heeft een bijzondere avond uitgekozen, mijn dochter is toevallig bij me. Ik lig hier in een kliniek te wachten en zij mocht vanavond voor het eerst een nachtje logeren.”
Akkerhuis: “Probeert u rustig te blijven.”
Ik: “Ja natuurlijk, -verdomme het gaat echt gebeuren- ik ben rustig -ik adem snel en zwaar- ik begrijp dat ik snel naar u toe moet komen, toch?”
Akkerhuis: “Komt u maar deze kant op, we hebben voldoende tijd, we hebben de operatie gepland morgenochtend om 6 uur. Als u nu komt dan hebben we nog ruim de tijd om alles voor te bereiden.”
Ik begreep onmiddellijk dat de donor ergens in een ziekenhuis moest liggen en hersendood was maar nog werd beademd om het hart en andere organen in goede conditie te houden. In een flits zag ik mezelf liggen op een operatietafel volledig geschoren als een geplukte kip en besmeerd met bruine jodium.
Ik: “Goed ik kom eraan, ik heb mijn spullen al klaar staan – De opdracht was om een spoedtasje klaar te zetten met toiletspullen, met een nieuwe tandenborstel, nieuwe scheermesjes, nieuwe sloffen en een nieuwe gewassen pyjama. Alles schoon en gewassen om bacteriën geen kans te geven. “Want na de operatie krijgt u hoge doseringen met immunsupressiva. Dan bent u extra vatbaar voor schimmels, infecties en andere ziekten” – ik zal de verpleging inlichten dat ze een ambulance moeten bellen.” Ondertussen stond Hannah nog steeds te springen en te huilen. Ik voelde haar pijn en onzekerheid dwars door mij heen. Het gesprek met Akkerhuis was bijna afgerond. Ik wilde Hannah het liefst vasthouden en zeggen dat het allemaal goed zou komen.
Akkerhuis: “Prima, dan zie ik u zo meteen.”
Terwijl ik naar Hannah keek en met gebaren probeerde haar rustig te krijgen zei ik tegen Akkerhuis: “Het komt goed schat.” Verschrikt door mijn verspreking zei ik: “Sorry dokter maar mijn dochter staat hier naast me. Zij is de schat. Ik wilde u niet beledigen.”
Akkerhuis: “Probeert u maar rustig te blijven mijnheer Van de Rest. Tot zo.”
Ik: “Dank u, tot zo”
Ik had me nog zo voorgenomen om cool te blijven. ik had dit telefoontje al honderd keer geoefend. Maar ik had geen rekening gehouden met mijn eigen zenuwen en die van Hannah.
Nu kon ik me wenden tot Hannah die nog steeds stond te koken.
Ik: “Kom eens hier lieverd, stil maar. Het komt goed.”
Hannah: “Ik ben zo bang pappa. Waarom moet het precies nu gebeuren? Je mag niet dood gaan hoor. Ik wil hier niet blijven, waar moet ik nu naar toe?”
Ik: “Luister naar me Hansje, het is juist een goed teken dat het nu gebeurt. God heeft het zo bedoeld. Of niet God maar het moet zo zijn, bedoel ik. En juist omdat jij er vanavond bij was weet ik zeker dat het gaat lukken. Je bent mijn engel, je brengt geluk. Ik weet het zeker -en ik meende het- het komt goed. Maar nu moet ik eerst even de verpleging bellen.”
Ik drukte op het speciale verplegersknopje op het kastje naast mijn bed. Ik stond op, deed mijn pyjama weer uit en begon me aan te kleden. Terwijl ik mijn riem vastmaakte kwam de verpleegster binnen. Ik legde uit wat er was gebeurd waarop de verpleegster direct naar de balie liep om een ambulance te bellen. Ik pakte mijn spoedtas en ging met mijn tas op schoot op de rand van mijn bed zitten. Ik had nog steeds natte oksels. Ik keek om me heen en zag mijn kamer met alle spullen die ik in de loop van de maanden had verzameld. De muren hingen vol met beterschapskaarten, foto’s en kindertekeningen. Op tafel lagen tijdschriften en kranten. Op de grond stonden twee kratten met prijzen voor de Bingo avond die ik had georganiseerd en de volgende dag zou plaats vinden. Verder lagen er stapels boeken, een gitaar, een kleine elektronische piano en mijn laptop. Ik moest alles achter laten. De verpleegster verzekerde me dat ze alles goed zou opbergen en dat mijn vrouw alles kon komen ophalen als ze daar tijd voor had.
Ik belde Carin om het nieuws te vertellen: “Hoi lief, nou hou je vast. Het gaat gebeuren. Ik ben gebeld. De ambulance is onderweg. Ik denk dat ik binnen een uur in Rotterdam zal zijn.”
Carin: “Schat van me, wat een goed nieuws, ik kom direct naar het ziekenhuis. Ik zal Ellen bellen en vragen of ze Hannah komt ophalen. Hou je taai, ik spreek je zo.”
Ik: “Dag schat, ik hou van je.”
Ik vertelde Hannah dat Ellen onderweg was om haar op te halen. Getraind in ziekenhuis geluiden hoorde ik de voetstappen en de brancard van het ambulancebroeders al aankomen.
Het ging allemaal heel snel. Ik ging op de brancard liggen en ik werd samen met mijn spoedtas naar de ambulance gereden. Hannah liep met me mee. Beneden aangekomen stonden Ellen en Jouko bij de uitgang ons op te wachten. Hannah was in goede handen. Ik werd de ambulance ingereden en had nog net tijd om iedereen een laatste knuffel te geven. Deuren dicht en weg reden we.
Dit was niet de eerste keer dat ik in een ambulance reed. Terwijl ik met de zuster van de ambulance sprak over wat er ging gebeuren stelde ik de volgende SMS voor mijn familie en vrienden op:

“Het gaat gebeuren,
allen duimen,
ik hou van jullie,
ook met mijn nieuwe hart.”

Zeg het voort...Share on Google+Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on Pinterest
Dit bericht is geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink.

6 Reacties op Jarig!

  1. Ingrid schreef:

    Wat een mijlpaal, gefeliciteerd en op naar nog veel meer jaren!

  2. Mooi verhaal !!!! Mooi geschreven !!!
    (gelezen n.a.v. de tip van Sebes op Twitter 😉

  3. Anoniem schreef:

    Nog van harte gefeliciteerd, en plak er nog maar wat jaartjes aan vast!
    De groetjes van team B, RRC.

  4. Anoniem schreef:

    pieter, wat heb je dit weer mooi opgeschreven, ik moest lachen om je tekst maar ook tranen branden achter mn ogen.
    ik hoop nog vele jaren, x heid

  5. Anoniem schreef:

    Goeiedag beste Pieter.
    Na je SMS gelijk je blog gelezen. Wat heb je dat verschrikkelijk mooi en helder opgeschreven. Ontroerend. Voor je auto-biografie of een fictie verhaal liggen al je stukken uit deze blog al klaar, alleen maar de teksten aan elkaar koppelen.
    Een fantastich en bijzonder jubileum.
    Gefeliciteerd.
    Just

  6. RRC schreef:

    Hoi Pieter,
    Niet heel druk op het werk en weer eens op je site gekeken. Wat een leuk stuk heb je geschreven. Alweer een jaar geleden en gaaf om te horen wat je allemaal al weer doet, met name genieten van het leven.
    Ik wens jou en je gezin geluk en gezondheid toe in het nieuwe jaar. Geluk en gezondheid geven kleur aan het leven, daarom een kleurrijk jaar toegewenst.
    Met vriendelijke groet, Janneke, team HLR Rijnlands Revalidatie Centrum

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *