De kracht van het isolement

De kracht van het isolementWat Timo in zijn commentaar (zie Nierstoring) suggereert; in een status te gaan van ‘innerlijke emigratie’ vind ik een goede gedachte. Ik had zelf ook al zoiets bedacht. De achterliggende reden is dat ik denk door in een zogenaamd ‘mentaal isolement’ te gaan ik mezelf zal genezen. Ik weet niet of ik het echt kan, maar ik zal het proberen. Want ik wil zo snel mogelijk naar huis. Ik weet ook dat dat doel op zich in feite een paradox is om in een mentale isolement te komen. Want mijn mentale isolement betekent niet dat ik ergens anders naar toe verhuis in gedachten door een speciale concentratie voor iets anders, zoals Timo bedoelt. Maar ik trek mezelf terug uit mijn letterlijk eindeloze bewustzijn. Er zijn geen tegenstellingen meer, er is geen werkelijk doel, het is een eenheidsbewustzijn: Het is Zen. Ik heb al wel ervaring met meditatie met wisselend succes. En ik heb de ervaring van de stilte en de hoop zoals beschreven in ‘het absolute nulpunt’. Begrijp me goed, ik ben nu lichtjaren verwijderd van dat nulpunt maar ik kan die ervaring juist nu goed gebruiken. In plaats van me druk te maken over mijn nieren en wat mogelijkheden zijn om met ze door te leven, stop ik met speculeren. Het is zoals het is.

De klinische omgeving van het ziekenhuis is ook niet meer dan een functionele ruimte zonder betekenis. Fysieke onderzoeken zoals nierpuncties, echo’s, bloedonderzoeken staan los van mijn geest. Fysiotraining voer ik uit met muziek op m’n iPod. Het zoutarme eten dient slechts als brandstof.

Niets heeft meer echt betekenis. Ik aanvaard de situatie van het moment. Want de tijd werkt alleen maar verstorend op mijn bewustzijn. Ik voel eigenlijk niet. Ik ben in een egostatus van het aanvaarden van ‘het niets’, waarbij aanvaarden al suggereert dat ik iets actiefs doe. Maar ik doe niets, ‘Ik ben het zijn’.

Maar ik ben wel een Westerse boeddhist, er mag nog gelachen worden: Ik ben nog bereikbaar voor mijn dierbaren. En dan op een dag ben ik weer gewoon thuis. Geheimzinnig paradoxaal hè, vind je ook niet?

kijk niet naar het verleden
kijk niet naar de toekomst
Alles is al gezegd
de stilte is mijn adem
geen uitspraak brengt me verder
natuurlijk is er hoop
maar gedachteloos zweef ik
en belangeloos aanvaard ik
dit is de grote pauze
afzondering in eenzaamheid
wachten zonder verwachting
geen verdriet
geen teleurstelling
geen ongeduld
geen gemis
geen gevoel
ruimte voor leegte
is ruimte zonder tijd

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink.

6 Reacties op De kracht van het isolement

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *