Doorbijten

DoorbijtenEr zijn bijna geen woorden voor om uit te leggen wat er met je gebeurt als je tegen de Noordhang klimt en de zon zich nimmer laat zien. Het is er kil, koud en eenzaam.

Gelukkig heb ik als eerste patiënt op de Thorax IC een WIFI-internet verbinding kunnen regelen. Het is letterlijk mijn life-line die er voor zorgt dat ik niet van de berg af val.

Mentaal en fysiek zat ik er namelijk even helemaal doorheen, vooral eergisteren.

De voortekenen zagen er niet gunstig uit. In overleg met wel tien artsen waar onder intensivisten, cardiologen, anesthesisten, co assistenten werd gezocht naar de juiste therapie en medicatie.

Nu lig ik aan de CVVH-dialyse (Continuous, Veno, Venus, Hemofiltretation) via m’n lies. Maar ik kan nu ook zitten. Ik krijg straks nog een half litertje rode bloedlichaampjes. Verder zit ik nog vast aan en stuk of wat infusen, in mijn armen en pols. Er was sprake van nog een extra meetapparaat dat in mijn longen zou worden geplaatst (een Swan-Ganz) gevolgd door allerlei longvatverwijdende infusen maar daar is voorlopig toch van afgezien.

Alles heeft te maken met de afstoting, die nu onderdrukt is en de vochtophoping aan de rechter kant van het hart. Dikke benen en een watertrommelbuik met uitpuilende navelbreuk. De NTG (nitroglycerine) verwijdt m’n vaten en dus ook in het hoofd. Dat is niet met een paracetamolletje op te lossen. Daarom vannacht maar matig geslapen.

Maar maar… het vocht verdwijnt wel snel. De CVVH tapt netto 255 ml. per uur af, inclusief de afvalstoffen. Dat voelt stukken beter. Het fijne is dat ik lekker mag drinken omdat de vochtbalans kunstmatig geregeld kan worden. Als ik iets meer wil drinken wordt de CVVH gewoon iets hoger afgesteld. De CVVH ontrekt wel warmte aan mijn lichaam: Gevoelstemperatuur 35,8 graden.

De echo van het hart liet ook verbetering van de functie zien, zowel links als rechts. Het plan is om nog twee tot drie dagen door te gaan met de CVVH zodat al het overtollige vocht uit mijn lichaam is verdwenen. Dan word ik losgekoppeld en is het te hopen dat het hart het vocht beter rond kan pompen en er een goede perfusie van de nieren komt. Nog geholpen door plasmedicatie moeten ze weer op gang komen. Dan heb je drie mogelijkheden: 1) Ze doen niets. 2) ze scheiden vocht af ( dat is al heel wat). 3) ze scheiden vocht af en klaren ook de gifstoffen (kreatinine en ureum). Het derde scenario is natuurlijk de beste. In de andere gevallen kom ik er als nierpatiënt uit. Maar daar is ook nog mee te leven.

Nog eventjes en ik ben op de top. We zullen zien waar de afdaling ons brengt. Liefst zit ik dan op onze eigen berg Aminona:

Doorbijten

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink.

11 Reacties op Doorbijten

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *