Even afstemmen

Even afstemmenWat laat ik toe en wat laat ik niet toe? En hoeveel van wat ik toelaat deel ik vervolgens met anderen? Hoe sterk moet ik zijn? Hoe sterk wil ik zijn?

Ik val in de buitencategorie, ‘the story of my live.’ Als ik op het land sta kan ik best de strijd aan gaan tegen de depressie door afleiding te zoeken in allerlei dingen. Dingen die dingen naar de prijs voor de beste aflei-díng. Mijn laatste wapenfeit, de bingo. Maar het lastige is dat ik gewoon te veel tijd heb om na te denken. Over dingen dus.

Ik zit op mijn bed in mijn ‘studio’. Kies ik voor een boek of een film? Lees ik de krant of kijk ik tv? Of laat ik het toe om alle scenario’s af te gaan?

Ik ben altijd al transparant geweest. Ik kan geen geheimen bewaren. Een geheim kan per definitie alleen maar een geheim zijn als het met iemand anders wordt gedeeld, dat is een bewezen feit. Mensen zijn selectief. Onze gedachten zijn immers onbegrensd, we moeten wel kiezen. Dat maakt ieder mens uniek. Je bepaalt zelf wat je naar buiten brengt, of dat nou met woorden is of met je fysiek.

Interessant vind ik het volgende gedachte-experiment: Je neemt een dikke kabel en je verbindt je eigen hersenen met die van een ander. Van het één op het andere moment versmelt je met die ander en kan je controleren of blauw echt blauw is en epoise echt stinkt. Ik ben daar enerzijds wel nieuwsgierig naar maar anderzijds ben ik bang om teleurgesteld te worden omdat ik mijn individualiteit dan heb prijs gegeven. Zonde eigenlijk. Alle spanning is dan weg. Mijn zus zei laatst tegen me: “Relaties gaan juist om het vertrouwen in de wederzijdse herkenning van gedachten en gevoelens.” Ik vind dat ze daar wel gelijk in heeft. Laten we het zo maar houden.

Goed, ik moet het dus wel ‘van me af schrijven’. “Ja ja, altijd van je af!” “Nee even serieus, dat kan heel goed zijn om dingen van je af te schrijven. Dat moet je gewoon doen.”

“Wie is dat tuttige mens?”

Moeilijk.

Het lijkt net alsof het niet echt gebeurt. Het overkomt me niet want ik ben nu en ik voel me goed. Ik ben nog steeds diezelfde kleine jongen van De Kaag. Mijn gedachten zijn nog steeds onbegrensd en zonder gevaar. Wat is het is toch mooi om altijd dezelfde te zijn.

Ik zal vertrouwen op een goede afloop. Maar wat is goed dan? Je kunt niet in de toekomst kijken. “Wat een cliché.” Ik kan me echt niet voorstellen hoe goed ik uit de rebound kom.

Ik kom terug als mij, dat is een ding wat zeker is.

“Ding, ding, ding, ding, ding, ♬ ding ding dong,

Het is lang geleden, het is lang geleden, dat mijn hartje ging van ding dingedong♩”

Maar in welke staat zal ik mijn lichaam aantreffen?

Om positief te zijn zegt Leonard: “Echt hoor, ik ken mensen die getransplanteerd zijn die weer bergen beklimmen.” Ik doe mijn best maar ik kan me er geen voorstelling van maken, ook al heb er zelf al heel wat beklommen.

En wat dacht je van deze. “Ja maar iedereen kan morgen onder de tram komen.” Dan denk ik: “Makkelijk lullen, in Haarlem rijden trouwens helemaal geen trams.” Verder kom ik niet.

Er is niemand die het me echt kan zeggen. Daarom gaan mensen natuurlijk in zo’n situatie ineens met God praten.

“Hallo God, hoe is het met u? Met mij gaat het niet zo goed. Weet u er raad op?” “Godverdomme!”

Onderwater is de constante twijfel en vrees niet te onderdrukken. Ik ben een vis. Hoe diep kan ik gaan? Dingen zijn zoals ze zijn, dat moet je accepteren. Ik ga zo diep als ik moet.

Dit wilde ik even met je afstemmen.

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink.

2 Reacties op Even afstemmen

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *