Het absolute nulpunt

NulpuntMaak je maar geen zorgen: Ik ben er weer uit. Maar wat was ik er dichtbij!

Ik ga het gewoon redden met of zonder goed werkende nieren. Nog twee, drie dagen aan de CVVH en dan mag ik maandag naar de andere afdeling en zullen we zien of m’n nieren het nog doen.

Waarom kom ik dan toch met dit onderwerp aan? Eigenlijk ga ik liever door. Wat geweest is, is geweest. Wat heeft het voor zin om stil te blijven staan? Echter, wat ik heb meegemaakt is een inzicht en wel zo intens, dat het moet worden verteld. Niet te dramatisch hoor want echt, ik kan weer lachen. Maar zo’n tweede ervaring zou ik mentaal niet meer trekken, alhoewel? Ik voel me zo sterk: Onoverwinnelijk, verrijkt.

Ik weet het nu: Gezondheid en liefde zijn zeker heel belangrijk. Maar ze komen op de tweede en derde plaats.

Er is nog iets anders, de laatste strohalm zou je kunnen zeggen. Of nog breekbaarder, een grassprietje dat wortel schiet in los duinzand. Je kunt je er aan vasthouden maar het is zinloos. Ongewis. Je wordt mee getrokken in het zwarte gat van de singulariteit. Er is geen ontkomen aan. Het is de enige waarheid: Daar waar de ruimte weg klapt in de stilte van een pauze: Alles bevriest. De mogelijkheden lijken uitgeput.

Geketend aan machines, vertwijfelde doktoren, bezorgde verpleging, geen garanties, laatste redmiddelen, verzwakking van je lichaam, geen toekomst, je zus en je broertje aan je bed. “Carin, Hannah, Pien, Doris, ik wil jullie niet verlaten.” Je laatste geestelijke kracht, je strijdlust is vrijwel verdwenen. Er is niets meer. Je zoekt verwoed naar het laatste wat je nog in je hebt. Je probeert al je energie te verzamelen. Je perspectief verandert, je ziet jezelf reddeloos liggen. Je gaat in Zen, je verdrinkt, je schreeuwt, je verlamt. Je staat op het punt te breken, met lichaam en geest. Je voelt ergens dat je geest zwakker is dan je lichaam. Juist omdat  je lichaam sterker is laat je je niet verslaan, je geeft nog niet op. Ik moet nog verder kunnen. Ik wil, mijn laatste veerkracht. Kom op! Kom op! Lukt het me om m’n energie nog éénmaal te bundelen? Je komt op een punt waar acceptatie hand in hand gaat met je lot. Het wordt stil. Die stilte heet ‘De Hoop’.

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink.

12 Reacties op Het absolute nulpunt

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *