Kleine en grote ergernissen 1.

Wie draagt de verantwoordelijkheid als er iets fout gaat met de patiënt? De patiënt zelf? Mooi niet, dat is in de zorg namelijk uitgesloten. Voor wie het nog niet wist: Een patient kán niets fout doen. Het is zoiets als de onschendbaarheid van de Koningin. Dan denk ik:  “Gelukkig maar want fouten maken en verantwoordelijkheid dragen over m’n eigen leven is wel het laatste waar ik zin in heb.”  De keerzijde is wel dat je vervolgens nergens meer toestemming voor krijgt. Je hebt je maar te gedragen als een goed patient. Ik kan je zeggen dat je daar behoorlijk opstandig van kunt worden. Ik zal een paar voorbeelden geven:

Als er niets meer met je aan de hand is, je bent stabiel en je voelt je sterk en je wil graag snel terug vanuit de EHBO naar het revalidatie centrum ‘dan gaan we dus geen taxi nemen hè’. Dat kan veel omslachtiger en duurder namelijk met de ambulance, wachttijd ongeveer twee uur, kosten enkele reis €625,-. Het ziekenhuis is namelijk aansprakelijk en dat heeft zo z’n prijs.

En als er dan van die fluoriserende geel groene broeders gearriveerd zijn met een brancard moet je niet denken dat je gewoon mee mag lopen. Laat staan dat je gewoon op een stoel achter in die grote ambulance bus mag zitten. Ben je gek! “Officieel moeten wij u naar en in de wagen vervoeren op de brancard ook al is het maar een klein stukje want als we een ongeluk zouden maken en u breekt bijvoorbeeld een arm dan zijn wij aansprakelijk.” Ik denk dan: “Dan zit je tenminste wel weer dicht bij de mensen die je kunnen helpen.” Tot tien tellen en verder niet nadenken.

Stel: Je voelt je lichamelijk goed maar je hart breekt als je merkt dat je kinderen je heel erg missen. Als je dan vraagt of het goed is dat je misschien eens in de zoveel tijd een middagje naar huis mag krijg je natuurlijk te horen dat daar geen toestemming voor wordt gegeven. Omdat je aan de dobutamine zit moet je intern blijven. “Het ziekenhuis draagt er geen verantwoordelijkheid voor als je naar huis gaat met dobutamine. En als we je tijdelijk afkoppelen dan heeft dat direct consequenties voor je urgentie status op de wachtlijst.” Gelukkig zeggen ze erbij wel dat ze het begrijpen en ze met je mee leven. Als je dan aanbiedt om iets te ondertekenen dat je met infuus naar huis gaat op eigen verantwoordelijkheid word je gewaarschuwd dat je als ‘non-compliant’ wordt beschouwd. En dat heeft directe consequenties voor toelating op de wachtlijst. Dat wil zeggen dat je je dan niet als een goede patient gedraagt net zoiets als ‘verzet plegen bij een arrestatie’. Dat doe je dus ook niet hè.

Ach ik snap het best wel allemaal. Ik neem ook niemand behalve de bureaucratie iets kwalijk. Ik zou niet durven trouwens. Stel je voor dat ze dit lezen! Kan je ook non-compliant zijn als je gewoon zegt wat je ervan vindt? Zoiets als ‘met voorbedachte rade’?Kleine en grote ergernissen 1

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink.

3 Reacties op Kleine en grote ergernissen 1.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *