Renault Grand Espace 3.0i 24v aut.

Renault EspaceGisteren was er weer eens paniek in de tent. De infuuspompen wilde niet doorlopen. Als een nest jonge kuikens gaven ze allebei een hongerig piepsignaal. Ik snel aan de knopjes pielen om dat irritante alarm uit te zetten en de pompen weer aan de praat te krijgen.’ Inmiddels heb ik jaren ervaring met die infuuspompen dus ik kan het probleem vaak zelf wel verhelpen. Deze keer niet, ‘piep, piep, daar ging er weer eentje. Toch maar even de verpleging gehaald.

Zij: “Tja, nee daar weet ik niet van ik ga wel even bellen. Ik heb hier een lijst liggen met het protocol.”

Ik dacht: “Stom protocol. Ze moeten Oncologie hebben. Daar hebben ze verstand van Port à Cath’s.”

Van de week was het ook al fout. Het infuus was teruggelopen, dat wil zeggen dat er bloed in de lijnen zat en dat bleef daar zitten. Het gevaar is dat het bloed dan gaat stollen.

Ik dacht: “Aangezien de helft van de patiënten hier verlamd is door hersenbloedingen zit ik dan natuurlijk wel gelijk op de goeie plek.” De dienstdoende zaal-arts had toen gebeld met het LUMC en ik zou worden ingezonden. Dat houdt in dat ik door de ambulance zou worden opgehaald. Die ervaring had ik de afgelopen weken al twee keer eerder gehad. Je komt dan op de EHBO terecht. Daar moet je ongeveer een uur à twee uur wachten op een arts. Nadat je dan uiteindelijk bent bekeken mag je in de regel weer terug naar het revalidatie centrum. Maar omdat je dan inmiddels geen urgent geval meer bent moet je weer lang wachten op de ambulance. Het ritje zou me ongeveer vijf uur kosten. Dat zag ik dus niet zitten en ik heb toen zelf maar even gebeld met Oncologie, het verhaal uitgelegd en gevraagd of er iemand naar mij toe wilde komen. Op de fiets is dat maar vijf minuten. Gelukkig was de vrouw die ik aan de lijn had zelf gespecialiseerd in port à cath’s en ze vond het geen probleem om even bij me langs te fietsen. Ik kreeg een nieuwe naald en het probleem wad opgelost.

Deze keer was er iets anders aan de hand: Er was geen bloed in de lijn teruggelopen maar het infuus wilde toch niet doorlopen. De kans bestaat dat er dan een propje zit in de diepe lijn die onderhuids zit en naar m’n hart loopt. Weer gevaarlijk!  Als dat niet snel wordt verholpen is de kans groot dat die Port à Cath waardeloos is geworden en dan zit er niets anders op hem te verwijderen. Allemaal niet zo fijn. Dus ik nu toch maar weer met de ambulance naar het LUMC. Weer €1250,-, kassa! Ben nu drie keer met de ambulance heen en weer geweest. Dat is dus 3 x €1250,- = €3750,- voor nog geen drie en een halve kilometer. Dat is dus pak weg €1000,- per kilometer. Ik zou heel blij zijn met die €3750,-. Dat is ongeveer het bedrag wat ik hoop te vangen door m’n oude Renault Espace. Beter maar verkopen want voorlopig rijd ik toch niet. Mijn buurman en goede vriend gaat z’n best doen om hem zo snel mogelijk in de AutoTrader te zetten.

Gelukkig lukte het om het infuus te ontstoppen. Een zelfverzekerde verpleger van Oncologie was naar beneden gekomen om er naar te kijken. Boven verwachting was het gelukt om bloed terug te trekken en daarna door te spoelen met NaCl en heparine. Dat is zoutoplossing en een bloedverdunner om stollingen op te lossen.

Ik ben nu weer terug en ga maar eens kijken of m’n Renault al op het Internet staat.

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *