Ribbels in het zand

Ribbels in het zandTijdens mijn mentale isolement heb ik de tijd stilgezet en geprobeerd om alleen positieve gedachten toe te laten. Ik heb gemediteerd en ik luisterde veel naar muziek. En ik heb verhalen bedacht. Dat is iets wat ik al mijn hele leven doe. Ik had vroeger aan vier vingers genoeg om een heel leger van ridders tegen elkaar te laten vechten. Of dan was ik ineens Jerry de Slingeraar die uit een rijdende trein sprong. Niet omdat ik nou precies wist wie hij  was maar Jerry vond ik wel een heel stoere naam voor een cowboy. Ik had ook een klein plastic Jerry cowboypoppetje met een lasso. Dan zat ik op de grote stoel in de kamer en was ik uren zoet maar had natuurlijk niet in de gaten dat mijn zus Jet, met wie ik ruim vijf jaar scheel, al minuten achter mij over mijn schouders mee stond te kijken. Pas toen ik haar in de gaten kreeg was het natuurlijk te laat en werd ik uitgelachen voor mijn infantiele gedrag. Ik voelde me misschien een klein beetje betrapt maar wat was er eigenlijk op tegen om mooie avonturen te bedenken? Achteraf denk ik dat Jet zo haar eigen leeftijdsproblemen moet hebben gehad. Ik vind het ook vaak wel fijn om wat te fantaseren over skiën en het uitzicht in de bergen. Daar word ik heel rustig van. Of van die Bacardi-achtige taferelen. Perfecte settings bedenken, daar ben ik gewoon infantiel goed in.

Het is vakantietijd, hartje zomer in de namiddag. Ik ben in de branding gaan staan. Na een tijdje zak ik met m’n voeten dieper weg en het zand zuigt mijn voeten vast als wortels van een mangrove. Terwijl ik zichtbaar korter word tuur ik langs de horizon en tel de zeiljachten. Ik denk, hij is rond en ik sta hier op dit hele kleine plekje nietig te zijn temidden van deze oneindige ruimte. Wat ben ik blij dat ik hier nu ben. Ik voel me vredig warm en een beetje rozig, M’n huid gloeit. De felheid van de zon breekt tot een zachte warme gloed. De zonnebril kan af. Perfect licht voor een prijsfoto. De schaduw van mijn silhouet wordt langer en in mijn ooghoek zie ik Doris met een emmertje met bruine blote billen de zee in spetteren. “Ik ga water halen pap, om het stuifzand van het kasteel te verstevigen.”

Door al die dagen zwemmen, beachballen en zandhopen graven met m’n kinderen voel ik me lenig en fit. Ik heb nergens pijn. Ik ben eigenlijk een vent van 42 in een lijf van een jongen van 18.

“Hey Piet, vang!” In een reflex draai ik me om en zie de aanvliegende frisbee net op tijd. Mijn voeten draaien weg uit het zuigende zand. Even timen, drie stappen achteruit en de plastic schijf komt op schouderhoogte binnen, een perfecte worp. Met een sierlijke twist gooi ik de frisbee in één zelfde beweging terug in een naar links draaiende boog richting de strandtent. Mijn broer gaat ervoor. Ik zie het meteen, hij gaat het halen. Met een paar lange passen rent hij richting de landingsplaats en vangt de schijf nog net tussen zijn benen met zijn linker hand voordat hij de grond raakt. Big smile!  Hij zegt: “Kom we gaan even naar Manuel, tijd voor een biertje.” Ik stap uit de branding en voel de zandribbels als massagerollen onder m’n voetzolen. Ik voel me springlevend en totaal één met alles om mij heen. Jijn wacht me op en kijkt me lachend aan en voelt precies het zelfde wat ik voel. We lopen samen naar Manuel’s.

Op het moment dat  we het trapje op lopen zijn er nog twee tafeltjes vrij. Manuel groet ons en knikt vragend naar de ijskast met bier. “Muite bom Manuel, duas cervezas fas favor.” De eerste twee drie slokken verfrissen je hele kop en lijf. Aaaaah, wat is dat lekker. Daarna komt een één of andere dude met een gitaar op z’n rug het terras op. Hij heeft twee vrienden bij zich en een heel stoer blond rasta meisje, ‘Charlie’ heette ze. Nog stoerder dan Jerry vind ik. Dan zegt die dude met z’n gitaar: “Hey guys, my name is Jack and these are my friends. Do you mind if we join you?”

“Sure Jack and friends, it’s our pleasure. Would you like beer? Manuel cervezas mais.”

Iedereen is relaxed en alles lijkt vanzelf te gaan. Jack: “ I just wrote this song today, I would appreciate if you guys listen and give me your opinion. It’s called ‘Better Together.’  Daarna krijgen we het hele repertoire Johnsons CD ‘In Between Dreams’ te horen. Carin, Hannah, Pien, Doris en Daphne dansen op het zand voor het terras. We besluiten bij Manuel te blijven en eten vers gegrilde sardines met zeezout en citroen.

Hou dit vast dacht ik. En ik droomde lekker verder samen met mijn iPod. En ik nam me voor om meer tijd te nemen voor het maken van muziek.

Vandaag heb Ik een goeie akoestische steel string gitaar gekocht! En ga na al die jaren zelf klooien maar eens echt gitaarles nemen. Ik heb al een afspraak met mijn leraar Ivar.

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink.

8 Reacties op Ribbels in het zand

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *