Snoekduik

Over gisteren kan ik kort zijn, het was één grote desillusie. De hele dag bestond vooral uit wachten. Van half tien ‘s ochtends tot kwart over acht ‘s avonds heb ik gewacht. “Ach, wat maakt het uit waar je wacht. Wachten moet je toch.” Pas laat in de middag werd een echo gemaakt. Het resultaat. geen idee. Een toelichting van een arts, niks hoor. Ik ben weer terug in het revalidatie centrum en zit weer aan de dobu. Klotezooi.

Vandaag had ik de hele dag problemen met m’n infuus. De accu van de pomp laadt niet meer op. Ik ben nog steeds, zoals de hele dag, afhankelijk van netstroom. Lastig douchen op die manier. En de infuuslijnen zijn te kort. De goeie waren niet meer op voorraad. Twee te korte lijnen werden aan elkaar gelast met koppelstukken, eigenlijk drie-wegkraantjes.  Vanmiddag liet een koppelstuk los. Ik kreeg het pas door toen er en plas kaboutersap op de grond lag.

De verpleegster gaf mij een standje door te zeggen: “Je loopt ook zo te hannesen met die infuuspompen. Ik: “Hoe kan je dat nou zeggen. Niet zo gek dat het fout gaat als alles zo aan elkaar is geknoopt. Dat is geen hannesen. Dat is gewoon kut geregeld.”

Moet je het weer goedmaken natuurlijk.

“Sorry, het zit me allemaal een beetje tegen vandaag.” En gisteren en de laatste tien jaar! Klotezooi.

Door dat gedoe met m’n infuus kwam ik ook niet toe aan het voorbereiden van de Bingo. Verplaatst naar volgende week.

Er zijn wel handzame mobiele infuuspompen ter grootte van een videocassette, een zogenaamde CADD (continue ambulante druk delivery). Waarom nou dat Nederlands en Engels door elkaar? Er loopt al weken een aanvraag om zo’n ding voor mij te huren. Kosten €35 per dag en €35 voor een ampul.

De dokter: “Tja, eigenlijk is er geen medische noodzaak. Dan is het moeilijk om daar budget voor vrij te krijgen. Wij krijgen een vast bedrag per patiënt vergoed en daar moeten we het voor doen. Als we bijvoorbeeld een anti-doorligmatras moeten huren omdat iemand dat nodig heeft doen we dat wel maar als het om puur comfort gaat is dat moeilijk te verantwoorden.”

Ik kan me niet eens omdraaien in bed. Al drie maanden niet. Ik voel me dubbel gevangen met zo’n rollator. Psychosociale factoren tellen zeker ook niet mee. Stuur me dan maar zes keer heen en weer met een ambulance à €1250,- per retour. Dat gaat natuurlijk niet van het eigen budget af. Iedereen zijn eigen pot, Nederland op z’n smalst. Ik heb vandaag gezegd dat ik zelf wel zo’n ding koop. Klotezooi.

Net mijn gezin op bezoek gehad. We hebben met z’n allen gegeten. Wat zijn de kinderen toch lief. Het afscheid valt me steeds zwaarder. Maar ik laat niets merken. Hoe lang moet dit nog duren? Ik ben nu al drie maanden van huis. Klotezooi.

Er klinkt een alarm op de gang. Er wordt gegild. De verpleging rent heen en weer. Ik ga maar niet kijken, het kan van alles zijn. Vorige week is mevrouw Van Dam overleden. Ze kreeg een tweede hersenbloeding. Ze was tweeënvijftig. Ook klotezooi.

Goed, ander onderwerp.

Wij hadden vroeger een trampoline in de achtertuin. Mijn pa had dat ding via AMF op ‘proef’ gekregen. In het begin was hij blauw maar jaren later werd hij zilver geverfd. Dat zilver was eigenlijk loodmenie om het roesten tegen te gaan. Dat zou nu niet meer mogen. Maar prachtig natuurlijk, zo’n trampoline in je tuin. Je veert zonder enige moeite omhoog. Je kan draaien en op je billen landen. Of op je rug en dan vanzelf weer overeind komen. Salto’s maken, het is vliegen in cadans, zweven en wegdromen, een hele middag lang.

Helemaal ongevaarlijk was het niet. Soms sprong je scheef en landde je tussen de springveren. Aargh, dat kon flink pijn doen. Schaafwonden en soms zelfs je vel ertussen.

Als je een tijd sprong kwamen de wormen omhoog uit de grond. Je zag ze kruipen op het gras. Zo voor het oprapen. Als die worm groot genoeg was deed ik hem in een oude jampot met gaatjes in het deksel. Mooi aas voor vissen op paling of baars. Met brood ving je alleen maar voorn of karper.

We hadden ook een duiktrampoline. Die heb ik daarna nooit ergens anders gezien. Deze  werd ook zilver geverfd. Het was een kleine ronde trampoline met een trapje en een plateau. De bedoeling was om van het plateau op de tramp te springen en dan zo in het water te duiken. Liefst met een mooie zweefduik of een snoekduik. Mooi man!

gewichtloos zweven door koele vloed
gestroomlijnd, zonder geluid

alleen

een waterplant streelt je benen
modder tussen je tenen

zacht als vloeibaar zijde
het zomergeluk geurt

zorgenloos ontbloot
op warme tegels

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink.

5 Reacties op Snoekduik

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *