Stap voor stap

Stap voor stapEven een kleine update: Het gaat goed met me, geloof ik. Maar alles is relatief natuurlijk. Mijn nierwaarden blijven rond de kritieke grens van wel of niet dialyseren. Ik plas wel goed maar ze klaren niet echt goed. Morgen weer biopt van het hart, altijd spannend.

Ik weeg nu rond de 88 kilo en moet diep in m’n kast graven om er toch nog een ‘coole Stussy dude broek’ uit te trekken. Hopeloos verouderd natuurlijk. Twee extra gaatjes in mijn riem en toch nog een dikke kop van de Prednisolon maar niet zeuren.

Ik wil een paar dingen op de rit hebben. Terwijl ik daarmee bezig ben word ik natuurlijk gehinderd door een beperkte energie. Soms kan ik door, soms ga ik even een middagje dutten. Ik mag geen auto rijden. Ik heb mijn auto trouwens niet meer, verkocht namelijk.

En fietsen ik kan ook nog niet. Mijn coördinatie is nog niet ‘je dat’. Schijnt door de Prograft te komen. Als ik zou fietsen, fiets ik binnen tien meter bij iemand de heg in. Lopen kan wel maar geen grote afstanden. Dus ik ben afhankelijk van bevriende chauffeurs, taxi’s en Carin. Lekker met Carin in de Micra met een muziekje op, gezellig.

Ik moet aan alles wennen. Ik betrapte mezelf gisteren op heimwee naar het gestructureerde leven van het ziekenhuis, niet te geloven. Daar wist ik precies wat ik had, niets namelijk. Nu mijn werkkamer met een administratieverleden van tien jaar. Een kast vol boeken waarvan wat mij betreft de helft weg kan. Best moeilijk kiezen. Ik ben altijd blij als ik zo’n gekregen boek van die blaaskaak betweter Youp van het Hek kan wegsodemieteren. En zo heb ik nog wel meer literatuur van twijfelachtig niveau. Reorganiseren dus. En wat een fotomapjes!

Niet vergeten te genieten van m’n gezin. Wat zo zeker ben ik nog niet van de zaak. Voor het zelfde geld lig ik morgen weer ik het Erasmus.

Schrijven, echt schrijven, niet zoals nu eventjes een tussendoor update. Ik zal deze Blog passend moeten afronden en met een nieuwe beginnen. Want het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik de rest van mijn leven die mijnheer met dat ruilhart ben. Da’s geen leven, da’s een etiket. Nee ik wil verhalen schrijven een beetje zoals ik schreef het begin van mijn Blog, observaties, overdenkingen, kinderverhalen en nog veel meer en ik ga weer schilderen. Ben al begonnen met tekenen, een beetje schetsen wat ideetjes voor schilderijen.

Dan wil ik deze Blog nog printen, inbinden en uitgeven. Dan gaan we, mijn held de hartchirurg en ik op tv om de donorprobematiek onder de aandacht te bijven houden. De opbrengsten van het boek gaan naar de donorstichting. Zo kan ik wat terug doen. Suggesties voor een goeie titel zijn welkom onder Comment. Moet wel echt goed zijn want ik heb zelf natuurlijk ook wel wat ideetjes.

En natuurlijk aansterken. Liefst onder begeleiding van een fysiotherapeut. Wellicht het RRC.nl of iets dichterbij in Haarlem. Ik voel me nu nog zo slap als een bejaarde. Maar toch, sinds een week zijn m’n beenspieren weer sterk genoeg om ‘zomaar’ de trap te nemen.

En zo moet het maar gaan, gezondheid, liefde, eten, drinken, vrijheid, kennis en groei. Alles stap voor stap.

Dit bericht is geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink.

11 Reacties op Stap voor stap

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *